Stare zapomnianie ścieżki rowerowe w okolicach Stargardu

Rower jako środek lokomocji w naszym mieście nie jest tak popularny jak w Kopenhadze czy Amsterdamie. Tutaj jeździmy nim najczęściej na działki ale też na sobotnio-niedzielne spacery poza miasto. Dawniej jeżdżono nim wszędzie. Na zakupy, do pracy, nad jezioro, na grzyby, wożono dzieci do przedszkola. Dzisiaj w dobie masowej motoryzacji rower służy nieomal wyłącznie do wyczynu lub rekreacji.

Zmieniły sie też same rowery. Dawne "Damki" , męskie czy dziecięce wyspecjalizowały sie i podzieliły. Marki "Mesko", "Diamant" czy "Ukraina" dawno poszły w zapomnienie. Wraz z nimi zapomniano o starych trasach rowerowych wycieczek. Zarosły chwastami, stare polne drogi i leśne dukty stały się nieatrakcyjne. Piaszczyste z wystającymi korzeniami. Wiele z nich miało status szlaku turystycznego i posiadało oznaczenia. Takie oznaczenia malowane na drzewach i trwałych budowlach były ujęte w przewodnikach i dokładnie opisane. A w czasach kiedy turystyka nie kojarzyła się z Kamperem tylko z pieszą wędrówką lub rowerową eskapadą, takie znaki pozwalały wędrować bez obaw że zabłądzimy. Dzisiaj wiele znaków zostało zniszczonych.

Wycinki drzew które są sukcesywnie prowadzone w naszym mieście zaburzyły ciągłość tych znaków. Tak jest na ulicy Piłsudskiego gdzie wycięto dwie dorodne lipy na których takie znaki były. Przez ulicę Piłsudskiego biegnie szlak turystyczny Anny Jagiellonki (znaki kolor niebieski). Zaczyna sie przy dworcu PKP i dalej ul.Piłsudskiego, Podmiejska, Kossaka do Grzędzic poprzez Jar, który teraz jest wysypiskiem śmieci, do Sowna, Klinisk i Załomia. Szlak został nazwany dla uczczenia Anny Jagiellonki, która w dniu 2 lutego1491wraz z orszakiem wyruszyła ze Stargardu do Szczecina w celu ożenku z Bogusławem X. Szlak na rowerową wycieczkę idealny. Wiedzie poprzez pola i lasy. Droga nieutwardzona. Dla tych którzy chcieliby coś krótszego za Grzędzicami odbijamy na Cisewo a dalej Reptowo, Motaniec.

Budując nowe nie należy zapominać o starym. Oznaczenia szlaków turystycznych powinny być chronione. Są też trasy które oznaczeń nie posiadają, ale od wielu wielu lat nadawały kierunek turystyce pieszej i rowerowej. Budując nowe ścieżki należałoby rozpatrzyć możliwości wykorzystania starych. Stare ścieżki nie błyszczą polbrukiem ale urokiem starego drzewostanu, zapachem łąk i widokiem po horyzontu kres.