Słowniczek pojęć rowerowych. Część 1

Jednocześnie często spotyka się wrzucanie do jednego worka pt. "Ścieżki rowerowe" - zarówno wydzielonych dróg rowerowych, jak i leśnych ścieżek czy polnych dróg, w żaden sposób nie przystosowanych do ruchu rowerowego.

W ślad za stowarzyszeniem "Zielone Mazowsze",  postaramy się przybliżyć Państwu podstawowe pojęcia , spotykane przy projektowaniu i budowie infrastruktury rowerowej. Pokażemy wzorcowe rozwiązania, ale również te złe - stwarzające zagrożenia dla bezpiecznego ruchu rowerowego.

Droga (ścieżka) rowerowa -- niezależna droga lub część drogi przeznaczona dla rowerów, oznakowana znakiem drogowym C-13. Zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Ruchu Drogowym powinna być oddzielona strukturalnie (np. pasem zieleni, zróżnicowaniem nawierzchni lub wysokości) od innych części drogi (jezdni, chodnika). Drogi rowerowe mogą być jedno- lub dwukierunkowe .

Zgodnie ze "Standardami projektowymi i wykonawczymi dla infrastruktury rowerowej" zalecaną nawierzchnią dróg rowerowych jest 3 cm masy mineralno-asfaltowej rozściełanej maszynowo na 10-cio centymetrowej podbudowie z kruszywa wzmocnionego cementem. Na terenach leśnych i parkowych można stosować stabilizowaną mechanicznie nawierzchnię żwirową. Nie zaleca się stosowania kostki brukowej jako droższej, mniej wygodnej i trwałej oraz bardziej niebezpiecznej. Wyjątkiem są przejazdy rowerowe. Niedopuszczalne jest pozostawianie wystających krawężników. Progi i uskoki nie mogą przekraczać wysokości 0,5 cm.

Na zdjęciu głównym pokazana jest droga rowerowa wzdłuż ulicy Grunwaldzkiej  w Gdańsku.

Warto zwrócić uwagę na:

A/  strukturalne oddzielenie drogi rowerowej od chodnika
B/  zróżnicowanie nawierzchni i wysokości obu ciągów 
C/  zachowanie ciągłości nawierzchni drogi na wjeździe bramowym.

Zdjęcie nr 2 przedstawia wzorcowo zaprojektowany i zbudowany zjazd do bocznej posesji. Asfaltowa droga rowerowa zachowuje swoją ciągłość, zaś podniesiony przejazd rowerowy z polbruku, zmniejsza ryzyko kolizji rowerzystów z samochodami, tworząc dla tych drugich - swoisty próg spowalniający.

Zdjęcie nr 3- widać tutaj dobitnie nadrzędność drogi rowerowej nad zjazdem do bocznej posesji poza terenem zabudowanym.

Zdjęcie nr 4 - sytuacja z Gdańska.

Pokazano ciągłość drogi rowerowej na skrzyżowaniu - zupełna herezja dla stargardzkich projektantów i budowlańców.

--------------------------------------------------------------------------------

Stargardzkie Porozumienie Rowerowe wielokrotnie proponowało samorządowcom miasta i powiatu stargardzkiego takie sposoby projektowania i budowania dróg rowerowych, jak pokazane powyżej.

Pomagają one pieszym jednoznacznie identyfikować nawierzchnię z płyt chodnikowych przeznaczoną dla nich - od asfaltu kojarzonego z nawierzchnią jezdną. Ponadto zapewniają bezpieczeństwo rowerzystom na przejazdach rowerowych, skrzyżowaniach i wyjazdach z bocznych posesji.

I choć widać postęp w budowie infrastruktury rowerowej, to rozwiązań opisanych
w powyższych przypadkach - niestety brakuje w naszym mieście.

c.d.n.

Mirosław Mazański - SPR