Jest taki świat 2. Ku pokrzepieniu serc

Słońce paliło jak dziś.

Och! Przydałoby się kilka dni urlopu – ta myśl wciskała się natrętnie, burząc mozolnie budowany plan pracy za każdym razem, gdy już miałem w nim postawić „kropkę nad i". Kamień zostawmy Syzyfowi – poddałem się po nastej próbie wtoczenia go w tym skwarze na wyimaginowaną górę. Mózg i tak pracował już na pół gwizdka. Narastały we mnie obawy, że kolejny wysiłek może spowodować zwarcie i kompletnie zablokować komórki odpowiedzialne za zapamiętanie celu mojej drogi a wtedy... klops!

Pójdę na żywioł, albo spiętrzę przed klientem trudności do tego stopnia, że będzie mi wdzięczny za odłożenie pracy do następnego dnia. Zarówno pierwsze jak i drugie rozwiązanie wydawało mi się w tej chwili atrakcyjne. Oba, choć wstyd się przyznać, sprawdzone.

Rozejrzałem się wokół. Ulica była prawie pusta. Nic dziwnego. Zapewne wszyscy siedzą na wygodnych leżakach przed otwartymi lodówkami napawając się przyjemnym chłodem bijącym z ich wnętrz i popijają zimne piwo.

Tak wyobraźnio! Dobij mnie!

Przede mną szła zakochana w sobie para. W każdym razie optymista, widząc wtulonych w siebie ludzi z pewnością pomyślałby, że zakochana. Pesymista biorąc pod uwagę temperaturę, lepiące się ubrania i kompletny brak cienia podejrzewałby w takim zachowaniu mieszankę sadyzmu z masochizmem.

Chłopak rozdarł opakowanie czekoladowego ZIMNEGO loda. O rany! Gdzieś ty to kupił?! Przecież tu nie ma sklepu! Coś przegapiłem? Mózg włączył rezerwy, o które go nawet nie podejrzewałem. Połowę skierował na wyostrzenie wzroku a resztę poświęcił na kręcenie głową. Współdziałanie obu grup w poszukiwaniu sklepu nie dało jednak zadowalających rezultatów, więc szybko zostały wycofane.

Wróciłem do obserwacji pary idącej przede mną.

Papierek po lodzie wisiał przez chwilę w opuszczonej dłoni chłopaka po czym spadł na chodnik.

Jasne – pomyślałem. Przecież nikt nie widzi. Co tam papier. Ktoś go poskrzą... I w tym momencie para zatrzymała się i... papierek wrócił do ręki, z której przed chwilą wypadł.

Zatrzymałem się i ja próbując nieporadnie pozbierać szczękę, która opadła mi z wrażenia do samej ziemi. Papierek przebył jeszcze jakieś pięćdziesiąt metrów do najbliższego kosza (oj kawał drogi) i wylądował tam, gdzie jego miejsce.

Niby zwykła sprawa ale ten drobny gest, burząc statystyki śmieciowej rzeczywistości poprawił mi humor do tego stopnia, że z radością wykonałem pracę, do której szedłem. Klient był zadowolony. A nie zapomnijmy też o osobach sprzątających chodniki. Jedno schylenie mniej w piekącym słońcu to naprawdę dużo.

Drodzy moi. Sprzątajmy po sobie. To tak niewiele wysiłku a skutki mogą być zaskakujące.